Yaşam

Duvarın üstüne adını yazdım Altına bir şiir aşkı anlatan Geçip karşısına bir de okudum Okurken haykırdım kafam güzeldi Bilmezdim burada suçmuş bağırmak Bilsem de okurdum pek fark etmezdi Biri karakola haber salmıştı Sirenleri duydum soldan yol aldım Bir kozalak gördüm tekme savurdum Aşkı bilmezlere içimden sövdüm Aklımdan da adın geçiyordu …

Yaralandık. Bir Allah’ın kulu yoktu yaramızı sarmaya. Herkes birbirini suçladı durdu. Ben seni suçladım, sen onu, o bizi, biz sizi, siz onları, onlar da beni. Bir kısır döngü. İçinden çıkılması zor bir muamma. Tüm öznelerin kendini gerçekten adam gibi özne zannettiği, gizli öznelerin parsayı topladığı bir hayat trafiği. Yol dar, …

Ellerimin üzerindeki damarlar daha bir belirginleşmiş bu gün baktım da. Bu eller sanki benim ellerim değil. Bu başka birinin ömrü yaşadığım Sanki yıllar yılı ben değil de o yaşıyor içimde bir yerlerde olmasına rağmen benim hayatımı. Her bayramı hüzünlü geçiriyorum onun yüzünden. Bilmiyorum belki anasını belki babasını kaybetti bir bayram …

Danimarkalılar için  dünyanın en mutlu insanları oldukları söylenir. 2016 Dünya Mutluluk Raporu verilerine göre de raporun ilk sırasında Danimarkalılar bulunur. Demek ki istatistiksel olarakta doğru bir tespit. Bunun yanında 2017 yılı raporunda da  sadece bir sıra gerilereyerek Norveç’in arkasından ikinci sırada olmaları Danimarkalıların mutluluklarının daim olduğunu bize göstermekte. Danimarkalılar mutlu olma …

Uzun zamandır görmediğiniz insanlar ile karşılaşlaştığınız ve olması gereken kalıp cümleleri karşılıklı sarf ettiğiniz biri mutlu diğeri hüzünlü iki olaydan söz etmek istiyorum. Genelde birbirinden kopuk aile bireylerinin zorla da olsa çoğunluğunun bir araya geldiği, birinde yüzlerin güldüğü diğerinde ise asıldığı iki olaydır düğün ve cenaze. Biri ne kadar başlangıç …

Kirpilerin güzel bir hikayesi ile anlatmak istiyorum, aslında hayatımız anahtarı olan DENGE yi, şöyleki; Soğuk kış günlerinden birinde, hayvanlar ölmeye başlıyor. Kirpiler durumu anlıyor ve grup olarak kendilerini sıcak tutmaya karar veriyorlar. Bu şekilde kendilerini koruyorlar, ama dikenleri de birbirlerine batıyor. Bir süre sonra, canları yandığı için birbirlerinden uzaklaşmaya başlıyorlar, …

Yetmişler daha naifti sanki. Dünyalarımız daha küçüktü. Kendimizi şehirlerin dışına atmaktansa mahalleler de bir arada yaşamayı, birlikte sevinip, üzülmeyi daha çok seviyorduk. Belki de öyle olmamızı istiyordu bizi yönetenler seyrettiğimiz siyah beyaz filmlerde . Daha çocuktum bilemiyorum. Ama mutluyduk fotoğrafta ki gülümseyen unutulmaz simalar gibi…

Sağ başta oturan beyefendi dedem Yusuf Albayrak. 1930lu yıllar, genç cumhuriyetin vatandaşları. Giyimine özen gösteren,şık ve zarif tıpkı cumhuriyetin kurucusu Ulu Önder gibi.

Bu koku beni kahveciler sokağına kadar sürükledi, duydunuz zilin sesini doğru kahveci dükkanına. Bu zil de kahvecilerin çıngırağı oluyor. Sıraya girdim, değirmenden taze çekilmiş kahve alabilmek için bekledim, sıram geldiğinde yeni çekilmiş sıcacık  kahvemi koklayarak ayrıldım oradan”. Kahve benim için sıradan bir içecek, hatta bir kültür  olmaktan öte, gündelik hayatımı …

Özellikle Ekşisözlük olmak üzere, sosyal platformlarda bir süredir tartışılan, kiminin kızıp bozardığı, kiminin maytap geçmek suretiyle ele aldığı bir konu; “Çocuğum tam bir dahi” diyerek ortada dolaşan, kurstan kursa koşan, zeka testleri kovalayan, psikolog kapılarını aşındırıp bol bol para harcayan bunu yaparken de etraflarına epey rahatsızlık veren ebeveynler. Maalesef var …